28-06-07

Pitit, Pitit...langs hier, Pitit, Pitit langs daar(slot)

En ja, je zou voor minder niet goed worden. Misschien had Stefanie wel gelijk........

 

Eindelijk kwamen zij dan op de luchthaven aan, waar zij werden opgewacht door een veiligheidsagent. Deze voerde hen onmiddellijk naar de plaats van het drama.

-Agent: "Eindelijk zijn jullie er, waar bleven jullie toch. De honden zijn praktisch niet te vangen, zij zijn nog gladder dan palingen in een palingvijver."

-Anne: "Waar zijn ze dan, ik zie ze niet !!!! "

-Agent: " Mevrouw, U bent doof zeker ? Hoor je dan mijn mannen niet roepen.

Anne en Stefanie konden hun lach niet inhouden. Je hoorde vanuit alle hoeken en kanten niets anders dan " Pitit, Pitit ......"

De agent daarentegen, welke naast Anne en Stefanie stond kon er absoluut niet mee lachen.

Eenmaal bekomen van hun lach, besloten zij dan om de agenten, op jacht achter onze drie vedetten, te gaan helpenVan zodra onze drie rakkers de stem van hun meesteres hoorden kon voor hun de pret helemaal niet meer op.

Zij werden nog meer uitbundig en zij, de ene al eleganter als de andere, kwamen tenslotte in een maïsveld, gelegen naast de startbaan terecht.

-Agent: " Heb je leibanden meegebracht mevrouw ? 3

-Anne: "De leibanden, de leibanden, wij zijn de leibanden vergeten !!!!!"

-Stefanie: " Wij !!!!! zeg maar liever JIJ !!!!! bent de leibanden vergeten.

-Anne: " Dat is het strafste van al. Jij sleurt me in je wagen en dan durf je zeggen dat ik de leibanden ben vergeten !!!!!! "

-Agent: " Dames, dames, aub, het is niet het ogenblik om ruzie te maken. "

Op dat ogenblik kreeg Stefanie een geweldig idee.

-Stefanie: " Dat is het, dat is het ....iedereen moet maar zijn broeksriem gebruiken. "

Je moet maar op het idee komen, typisch Stefanie. Nu moesten enkel en alleen nog de agenten van het veiligheidspersoneel overtuigd worden, wat helemaal niet makkelijk was. Maar ja, zij hadden echter absoluut geen keuze, er was zelfs geen stukje touw op de hele luchthaven te vinden.

De broeksriem gebruiken, helemaal geen slecht idee, ware het niet dat voor het overgrote deel van het luchthavenpersoneel een broeksriem onontbeerlijk was.

De broeken zakten onophoudelijk naar beneden. Je kon zien hoe de agenten, met een hand hun broek ophoudende op jacht waren achter onze drie rakkers. Een van die agenten had de achtervolging ingezet op "Natacha" en terwijl de agent steeds maar "Pitit, Pitit" riep, zakte zijn broek steeds maar verder af. Hij trok er zich echter absoluut niets van aan. Hij was zijn prooi tot op een paar meter genaderd en zag zijn kans schoon om haar te vangen. "Natacha" zag hem zijn aanloop nemen en maakte, zodra de agent naar haar dook, een zijsprong.

De agent kwam hierdoor plat op zijn buik in het maïsveld terecht en kon, in een laatste krachtinspanning de staart van "Natacha" vastgrijpen. "Natacha" was enorm geschrokken en verdedigde haar vel tot de laatste snik. Niettegenstaande de agent enige meters werd verder getrokken, bleef deze halsstarrig de staart vasthouden.

Hij krabbelde vervolgens recht. Met zijn ene hand trok hij zijn broek op en met de andere hand hield hij "Natacha" bij haar staart.

Het was vervolgens met enige fierheid dat de agent zijn prooi overhandigde aan Anne. Deze nam " Natacha" in ontvangst en onze twee andere rakkers, "Nikita" en "Nadia" vonden dat het welletjes was geweest en liepen naar hun fokster toe, onze andere agenten verbijsterd achter latend in het maïsveld.

In minder dan vijf minuten was de hele toestand opgeklaard.

Commandant Stevens slaakte een zucht van opluchting en kon eindelijk vertrekken.

Wie was echter verantwoordelijk voor deze hele "toestand".

En dan was er nog het feit dat de honden een kalmeermiddel hadden gekregen, wat uiteraard de mensen van het veiligheidspersoneel absoluut niet geloofden.

De volgende dagen waren de gebeurtenissen in de luchthaven het gespreksonderwerp in het dorp.

Bij de bakker, de beenhouwer, de kruidenierswinkel en zelfs in de kerk werd over de gebeurtenissen gepraat. Zelfs de pastoor, welke de belevenissen had gehoord via zijn meid, kreeg de slappe lach.

Iedereen kon ermee lachen, zelfs onze twee vriendinnen, niettegenstaande zij elkaar regelmatig in de haren vlogen.

Er waren nochtans nog enige problemen welke moesten worden opgelost. De Italiaanse ambassadeur, welke zijn honden nooit zou zien, was helemaal niet tevreden. Anne weigerde om de drie nog naar Japan te sturen en had, na enige tijd, kunnen bekomen dat de Ambassadeur tevreden was met drie "puppy's".

Anne liet vervolgens drie kooien maken. Geloof het of niet, de kooien waren nu zo stevig dat een olifant er in geen honderd jaar zou uitgeraken.

Wat betreft dan het kostenplaatje van de luchthaven, het bedroeg verscheidene honderdduizenden frank, dit bedrag diende te worden betaald door de "gespecialiseerde " firma welke moest toegeven dat hun kooien helemaal niet geschikt waren voor het vervoer van dergelijke honden.

 

En zo eindigt dit verhaal, waar gebeurd..........

      

13:44 Gepost door " Des perles Tsariennes"