11-07-07

De versleten pyjama...... (Vert. Dekeyzer Jean)

Pijama

De versleten pyjama,

Wanneer je met veel honden samenleeft, zoals in ons geval acht, is het soms niet aangeraden om je beste klederen te dragen. Zelfs bij het dragen van een pyjama of badjas is het beter van er een te gebruiken welke bijna versleten is. Het steeds terugkerende ritueel s'morgens spreekt voor zichzelf.Onze rakkers zijn, s' morgens, zodanig blij ons te zien, dat ze ons absoluut niet met rust laten. Dit blij weerzien, elke morgen, ontaard steeds in het tegen ons opspringen enz........ Uiteraard dan met nefaste gevolgen voor nieuwe kledij..........Om die reden beter oudere dan nieuwe kledij. Op een  goede morgen, het had gesneeuwd en er lag al een laag van 20 cm, opende ik de deur om de hele bende buiten te laten. Gewoonlijk ga ik mee naar buiten maar omdat er zo'n laag sneeuw lag en het buiten vroor dat het kraakte, besloot ik beter binnen te blijven. Ik sloot onmiddellijk de deur en had mezelf een lekkere capucino (koffie met heel veel melk nvdr) uitgeschonken wanneer ik het gehuil hoorde van honden die, onder elkaar, aan het vechten waren. 

De paniek was groot, ik liet mijn tas vallen en haastte mij naar buiten. Ik was enkel gekleed in mijn pyjama en had mijn pantoffels aan mijn voeten.

Wat ik zag was dat "Douchka" een van de teven, die binnen een paar dagen moest bevallen, werd aangevallen door " Daphne" om ik weet niet welke reden. Ik besefte dadelijk dat ik iets moest doen. Zonder ook maar een moment te twijfelen rende ik naar buiten. Ik geraakte al onmiddellijk mijn twee pantoffels kwijt en trachtte de twee honden uit elkaar te houden. 

Zonder erbij na te denken snelde ik "Douchka" ter hulp. Ik kon zien hoe "Daphne", "Douchka" reeds bij de keel had.

Ik deed al het mogelijke om "Daphne" haar greep te laten lossen en hierbij beschermde ik, met mijn lichaam de buik van "Douchka". Zonder erbij na te denken stak ik mijn hand in de muil van "Daphne" ten einde haar te verplichten de greep te lossen. Ik verloor hierbij mijn evenwicht en kwam samen met de twee honden languit in de sneeuw terecht. 

Deze situatie was, voor een buitenstaander, hilarisch. Kun je je het al voorstellen, in je pyjama, languit in een laag van 20 cm sneeuw, vechtende met twee honden, met al de andere Barzoïs rond ons als toeschouwer........

Het was niet gemakkelijk,doch er was niets aan te doen, ik moest en zou champetter spelen.

Hoelang het heeft geduurd, weet ik niet. Het leek mij echter een eeuwigheid wanneer ik plotseling een heel verdacht geluid of meer gekraak hoorde dat ergens van achter mij kwam.

Tot mijn verbijstering voelde ik dat de naad van de broek van mijn pyjama over de hele lengte was opengescheurd.Bovendien droeg ik geen slipje.......

Soit,eerst de honden scheiden en dan zullen we wel verder zien. Ik mocht absoluut de muil van "Daphne" niet loslaten.

Na enige tijd loste "Daphne" haar greep en hierop rende "Douchka" de woning binnen. Het gevolg was dat, ik was nog maar juist rechtgekrabbeld, ik terug op mijn buik in de sneeuw terechtkwam. Waarom ????? "Daphne" wilde absoluut "Douchka" volgen om de strijd binnen in huis verder te zetten en ik had mij absoluut niet verwacht aan het bruuske van haar maneuver met de nodige gevolgen vandien.

Ik kon "Daphne" nog een tijdje in bedwang houden, de tijd nodig om haar te kalmeren. Op dat ogenblik merkte ik dat de buurman, van achter de omheining van zijn tuin, het hele tafereel  aanschouwde.  

Hij zegde helemaal niets, ik trouwens ook niet, wij spraken immers al geruime tijd niet meer met elkaar. "Dapne" had,enige tijd geleden, de tuin van de buurman met een bezoek had vereerd. Met de desatreuse gevolgen in verband met het kippenbestand van de buurman tot gevolg.

Ik voelde mij absoluut niet op mijn gemak. Hoelang stond de buurman reeds daar???? Ik moest absoluut iets doen. Ik stond daar met mijn gescheurde pyjama, mijn billen helemaal bloot, geen slipje aan, mijn pantoffels kwijt en met "Daphne" welke nog steeds niet gekalmeerd was en aanstalten maakte om de woning binnen te stormen. Wat het ergste was, was het feit dat ik, om naar binnen te gaan mijn rug moest draaien naar de buurman.....hoe genant !!!!!!!

"Daphne" zorgde ervoor dat er een oplossing kwam. Voelende dat ik mijn greep loste, om mijn billen aan de blikken van de buurman te onttrekken, maakte "Daphne" hiervan gebruik om de woning binnen te stormen op zoek naar "Douchka".

Zodoende kon ik mijn pyjamabroek dichthouden en rende ik, door een sneeuwlaag van 20 cm, op blote voeten, de woning binnen. Binnen diende ik opnieuw "champetter" te spelen en kon de twee kemphanen ten lange laatste scheiden. Ik had er eentje opgesloten in de eetkamer terwijl de andere in de keuken bleef. Ik bekwam van de emotie en zag, door het vensterraam dat de buurman nog steeds op dezelfde plaats stond. Hij hield de achterdeur steeds in het oog vermoedelijk met de hoop dat ik nog eens zou buitenkomen. Geen haar op mijn hoofd dat daar aan dacht........

Ik moest nog een hele tijd wachten vooraleer ik mijn pantoffels kon ophalen.

Sinds die dag was ik, telkens ik de buurman zag, geweldig gegeneerd omdat deze mijn billen had kunnen zien. Telkens ik de tuin in moest, vergewiste ik mij ervan dat de buurman weg was.........

Gelukkig zijn wij twee maanden nadien verhuisd.

 

Waar gebeurd verhaal.................      

        

11:25 Gepost door " Des perles Tsariennes"

De commentaren zijn gesloten.