02-06-07

Piti,piti hier.....piti,piti daar.....( Deel 1)

piti,piti...1

 

Hoe drie Barzoïs nooit Japan en nog minder de heilige berg Fujy-Yama hebben gezien.

In al die jaren dat onze vriendin Anne Barzoïs fokte, is het slechts éénmaal gebeurd dat zij er drie, per vliegtuig, moest laten overbrengen.

 

Niets is makkelijker dan dat.....

Je bestelt een transportkooi, je laat je honden inenten, de documenten nog in orde, de vliegtuigtickets en klaar is kees.

Eigenlijk een fluitje van een cent.......

 

Indien het Barzoï-pups zouden zijn misschien wel. In dit geval echter ging het hem om drie volwassen, kerngezonde Zoïs, achttien maanden oud.

Weliswaar maar achttien maanden oud doch reeds in de fleur van hun leven en met nog al hun streken eigen aan die leeftijd. ( nvdr wij kunnen ervan meespreken )

 

Degene die op dit schitterende idee gekomen was, was niemand anders dan de Ambassadeur van Italië in Japan...................

 

Anne had nog al het mogelijke gedaan om de Ambassadeur van gedachten te doen veranderen.

Zij had hem de raad gegeven drie pups te kopen. Het transport van drie pups was goedkoper en bovendien veel eenvoudiger.

De Ambassadeur wilde echter van geen wijken weten. Hij moest en zou drie Barzoïs hebben en zij moesten achttien maanden oud zijn.

Het maakte hem niets uit wat de kostprijs hiervan was................

 

Zo gezegd, zo gedaan, vermits de Ambassadeur niet te vermurwen was, zat er niets anders op dan de reis voor te bereiden.

 

Het grootste probleem was om transportkooien te vinden die groot genoeg waren. Op de luchthaven zelf waren die niet voorhanden en er moest een firma worden gevonden welke zulke kooien kon maken.

Via de directie van de Luchthaven kon een firma worden gevonden.

"Geen enkel probleem mevrouw" verzekerde haar een verkoper.

"Wij gaan drie prachtige kooien maken, de honden zullen zich in hun nopjes voelen. Je moet je niet ongerust maken, wij zijn immers specialisten. "

 

In afwachting dat de kooien klaar waren, begon Anne de nodige documenten, noodzakelijk voor de reis, in orde te brengen.

Zij kon het echter niet laten om steeds aan die kooien te denken. Stel dat zij niet groot genoeg zijn, stel dat zij niet stevig genoeg zouden zijn....enz...enz.....

Zij kende haar rakkers maar al te goed................

 

Zij moest dan ook nog iemand vinden om de drie naar de luchthaven te brengen.

De drie Zoïs hadden nog niet veel meer dan hun kennel gezien en bovendien was haar wagen te klein om drie volwassen Barzoïs, niettegenstaande zij nog maar achttien maanden oud waren, te vervoeren.

Hierbij dacht zij aan Stefanie. Deze was een jeugdvriendin van haar.

Stefanie maakte absoluut geen enkel bezwaar en zij was bereid om, samen met Anne, op kruistocht te gaan..............

 

Op een mooie dag kreeg Anne het bericht dat de kooien naar de luchthaven werden gebracht en dat drie Zoïs konden vertrekken.

 

De grote dag was aangebroken ..... nog vlug even borstelen, en klaar waren " Natacha ", " Nikita " en " Nadia ".

Anne vervoerde Natacha,Stefanie vervoerde Nikita en Nadia.

 

Het transport naar de luchthaven verliep, tot grote verbazing van Anne, die haar rakkers maar al te goed kende, op wieltjes.

De drie Zoïs gedroegen zich als engeltjes.

 

Aangekomen op de luchthaven ging, terwijl Anne op haar rakkers lette, Stefanie de nodige inschepingsformaliteiten regelen. 

Nadien werden zij, vergezeld door een van de personeelsleden, naar de hangar gebracht waar de bewuste kooien stonden.

 

Anne was al reeds vooringenomen in verband met de kooien.

Van zodra zij de kooien zag, was zij er helemaal niet meer gerust in.

Zij wilde haar Zoïs zelfs onmiddellijk mee naar huis nemen.

 

Er ontstond hierbij een meningsverschil tussen Anne en Stefanie.

-Anne: "Stefanie, we zijn hier weg. "

-Stefanie: "Maar Anne, wat is er toch. "

-Anne: "Heb je al eens goed naar die kooien gekeken !!!!! Zij zijn veel en veel te klein. Zij gaan er nooit inkunnen. Er gaan ongelukken gebeuren!!!!!!! "

-Stefanie: "Kom Anne, wat kun jij zeuren zeg. Die kooien zijn perfect. Ik geef toe dat ze wat smalletjes zijn, maar toch....Jij moet toch altijd kunnen overdrijven. "

 

Hierbij begon Anne zich terdege op te winden.

 

-Anne: "Ik zeg je dat die kooien te klein zijn of verkies je te bekrompen, niet stevig genoeg!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

-Stefanie: "Stop toch met je zo op te winden Anne. "

-Anne: "Ik wind me niet op, maar kijk dan toch !!!!!! Zij zijn veel te klein. Kijk naar de wanden, zij zijn veel te dun.En de verluchtingsroosters, heb je die gezien !!!! Zij zijn niet stevig genoeg, zij zijn zelfs niet van plastiek. Het duurt geen kwartier voor zij zich gaan kwetsen!!!!!!!!!! "

-Stefanie: " Kalmeer dan toch, je ziet zo rood als een kreeft. Die roosters zien er inderdaad niet stevig uit, zij zijn inderdaad niet van plastiek, doch echter van geplastificieerd materiaal.

Wees gerust zij zijn stevig genoeg om de honden erin te houden.

Ik weet dat zij soms hun kuren hebben maar het zijn toch geen monsters."

-Anne: "Je kent ze blijkbaar niet goed genoeg.....Zij zijn tot alles in staat."

Hierbij begon Anne zich nog meer op te winden.

-Stefanie: " Kalmeer dan toch Anne, je hebt pilletjes bij om ze kalm te houden. Geef hen elk een pilletje en neem er misschien zelf ook een want je begint fel op mijn zenuwen te werken. "

 

Na deze laatste woorden gaf Anne het op. Zij kon toch niet op tegen Stefanie.

 

Anne was echter helemaal niet overtuigd. Zij bleef met een voorgevoel zitten als zou er iets mislopen.......................

 

Wordt vervolgd........................

(Vertaling Dekeyzer, Jean)  

 

                                                                                  back to homepage

 

   

09:32 Gepost door " Des perles Tsariennes"

De commentaren zijn gesloten.